-
ระยะห่างระหว่าง referent กับ representation
ในช่วงต้นหลังสมัยใหม่ศิลปินบางคนพยายามอย่างมากที่จะสำรวจความล้มเหลวของศิลปะที่พยายามแสดงโลกแห่งความเป็นจริงจากศิลปิน Moderenists ที่เข้าใจว่าพวกเขาสามารถปรับปรุงงานศิลปะเพื่อให้มันสะท้อนโลกแห่งความเป็นจริงได้ในลักษณะที่ดีขึ้น ซึ่งศิลปินหลังสมัยใหม่กลับมองว่าการกระทำนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะมันจะมีระยะห่างระหว่างสิ่งอ้างอิง (referent) โลกแห่งความเป็นจริง (object) และ สิ่งที่เป็นตัวแทน (representation) The Treachery of Images ของ Rene Magritte นับเป็นตัวอย่างแรก ๆ ของเรื่องนี้ โดยการวางวลีง่ายๆ “นี่ไม่ใช่ไปป์” ไว้ใต้ภาพของไปป์ กับความคิดที่ว่าแม้ว่าภาพไปป์จะเป็นตัวแทนของไปป์ แต่ก็ไม่สามารถเป็นไปป์ได้ Illustration: Nutdao — read more
-
Put [design] on the couch
#สันติวิธีการอ่าน are we human? เป็นหนึ่งในหนังสือด้านดีไซน์ที่ไม่จำกัดแค่นักออกแบบ แต่หากนักออกแบบได้อ่านก็น่าจะช่วยฉายภาพรอบตัวที่กำลังเผชิญได้ชัดขึ้นว่านักอกแบบอย่างเราจะมีเส้นทางต่อไปอย่างไรบ้าง… . notes on an archaeology of design” จึงเปรียบเสมือนแผนที่ ที่ลากโยงจากอดีตให้เราทบทวนการออกแบบของมนุษย์ในแว่นตาของนักโบราณคดี การหยิบยืมสายตาต่างศาสตร์อาจเป็นหนทางที่พึ่งพาได้อย่างมากในการส่องทางให้กัน ท่ามกลางโมงยามอันขมุกขมัวและพร่าเลือน ณ ขณะนี้ . ข้อเขียนนี้เรียบเรียงขึ้นจากมุมมองของ Beatriz Colomina และ Mark Wigley เพื่อนำเสนอประเด็นสำคัญเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และการออกแบบ พร้อมทั้งชวนคิดถึงบทบาทที่ต้องเปลี่ยนแปลงไปของนักออกแบบในอนาคต : 1[มนุษย์กับการออกแบบ – คำถามที่ไม่มีวันสิ้นสุด]คำถามที่ว่าเราเป็นมนุษย์หรือไม่นั้นเป็นทั้งคำถามที่เก่าแก่และเร่งด่วนที่สุด มนุษย์อาจเป็นสายพันธุ์เดียวที่ตั้งคำถามเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของตนเอง หรือแม้แต่เครื่องจักรในอนาคตก็อาจสงสัยเช่นกัน บันทึกนี้จึงไม่ใช่คู่มือการออกแบบ แต่เป็นการสำรวจความสัมพันธ์อันใกล้ชิดระหว่างการออกแบบและมนุษย์ เพื่อพิจารณาว่าการออกแบบมีบทบาทอย่างไรในการกำหนดความเป็นมนุษย์ 2[นิยามของมนุษย์ถูกปกคลุมไปด้วย ‘มวลเมฆ’ แห่งการออกแบบ]หากมองจากมุมมองของสิ่งมีชีวิตนอกโลก มนุษย์อาจไม่ได้ถูกนิยามด้วยร่างกาย แต่ถูกนิยามด้วย “เมฆแห่งการออกแบบ” ที่ห่อหุ้มโลกไว้ ตั้งแต่เศษซากอวกาศ ดาวเทียม ไปจนถึงสัญญาณอินเทอร์เน็ต ใยแมงมุมแห่งการออกแบบนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายและสมองของมนุษย์ไปแล้ว 3[การขยายขอบเขต: จากห้วงอวกาศสู่ภายในร่างกาย]การออกแบบทำให้ขอบเขตของมนุษย์แผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด ยานวอยเอเจอร์ 1 เปรียบเสมือนดวงตาของเราที่เดินทางไกลออกไปในอวกาศระหว่างดวงดาววันละหนึ่งล้านไมล์ ในขณะเดียวกัน การออกแบบก็แทรกซึมลึกเข้าไปในร่างกายผ่านเทคโนโลยี… — read more
-
อนาคตหลังทุนนิยมที่กำลังถูกออกแบบ
สันติวิธีการอ่าน .ยินดีที่ได้ข่าวว่า สนพ.นิสิตสามย่าน ได้ลิขสิทธิ์แปลหนังสือที่น่าสนใจเล่มนี้ 🤍.หากลองมองผ่านเนื้อหาจากหนังสือ Design after Capitalism ของ Matthew Wizinsky โดยเน้นไปที่การสำรวจบทบาทของผู้ออกแบบและอนาคตของสถาบันการศึกษาด้านการออกแบบในโลกที่กำลังเปลี่ยนผ่าน ก็อาจจะพอสะท้อนให้พอเห็นท่วงทำนองของโลกการออกแบบที่จะเปลี่ยนไป.ในโลกที่ “ทุกอย่างถูกออกแบบมาแล้ว” ตั้งแต่แก้วกาแฟไปจนถึงอัลกอริทึมโซเชียลมีเดีย เรามักมองว่าการออกแบบเป็นเพียงเครื่องมือในการสร้างความสวยงามหรือการแก้ปัญหาเชิงธุรกิจ แต่ในหนังสือ Design after Capitalism เขากลับชวนมองลึกลงไปว่า การออกแบบคือ “การสร้างโลก” (World-making) ที่ส่งผลต่ออำนาจ ความสัมพันธ์ทางสังคม และความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์.เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ชวนทบทวนถึงจุดเปลี่ยนสำคัญของนักออกแบบ และคำถามที่สถาบันการศึกษาต้องตอบให้ได้ในยุคที่ “ทุนนิยม” ไม่ใช่คำตอบเดียวอีกต่อไป ดังเห็นได้จากบทบาทอละกิจกรรมของนักออกแบบรุ่นไม่น้อยในปัจจุบัน;.“นักออกแบบในฐานะ ‘ผู้ไกล่เกลี่ยอำนาจ’ (Design as Political Agency)”วิซินสกี้สะท้อนภาพจากวัยเด็กในดีทรอยต์ เมืองที่เคยเป็น “เมืองหลวงของอุตสาหกรรม” แต่กลับกลายเป็น “ซากปรักหักพัง” ในเวลาต่อมา ภาพนี้เป็นบทเรียนราคาแพงที่บอกว่า ผลิตภัณฑ์เพียงชิ้นเดียวสามารถสร้างและทำลายเมืองได้ บทบาทของนักออกแบบจึงไม่ใช่แค่การทำตามคำสั่งลูกค้า (Business as usual) แต่คือการเป็นผู้กำหนด “วิธีดำรงอยู่ในโลก” (Ways of being) ของผู้ใช้ เมื่อเราออกแบบอินเทอร์เฟซหรือบริการ เรากำลังตัดสินใจแทนผู้คนนับล้านว่าเขาสมควรจะมีอำนาจแค่ไหนในพื้นที่นั้น.“การออกแบบจึงไม่ใช่แค่การสร้างวัตถุ… — read more
-
เมื่อมนุษย์กลายเป็นเครื่องหมายคำถาม [?]
เมื่อมนุษย์กลายเป็นเครื่องหมายคำถาม [?] และโลกคือสตูดิโอออกแบบที่ไม่มีเวลาเปิด-ปิดสันติ ลอรัชวี หากลองหยุดพิจารณาสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ตั้งแต่เสื้อผ้าที่สวมใส่ สมาร์ทโฟนในมือ ลิ้นหัวใจเทียมที่เต้นอยู่ในอกผู้คน ไปจนถึงยานโวเอเจอร์ที่กำลังเดินทางห่างออกไปวันละล้านไมล์ เราจะพบความจริงประการหนึ่งว่า “มนุษย์เป็นสายพันธุ์ที่แยกไม่ออกจากสิ่งประดิษฐ์” Beatriz Colomina และ Mark Wigley ได้เสนอแง่มุมที่น่าสนใจผ่านหนังสือปกเหลือง are we human? ว่า “หากมนุษย์คือเครื่องหมายคำถาม [?] การออกแบบก็คือวิธีการที่เราใช้หาคำตอบให้กับคำถามนั้น” การสำรวจประวัติศาสตร์การออกแบบจึงไม่ใช่แค่การดูวิวัฒนาการของเก้าอี้หรืออาคาร แต่มันคือ “โบราณคดีของความอยากรู้อยากเห็น” ที่ขุดลึกลงไปเพื่อดูว่า เราพยายามนิยามตัวเองอย่างไรในแต่ละยุคสมัย.ในอดีต เราอาจเชื่อว่าการออกแบบคือการที่มนุษย์ “สร้าง” วัตถุเพื่อมา “รับใช้” เรา แต่ความจริงที่ลึกซึ้งกว่านั้นคือ การออกแบบกำลังออกแบบมนุษย์กลับคืนเช่นกัน( Redesigning Us) ย้อนกลับไปในปี 1859 เมื่อมีการค้นพบขวานหินยุคก่อนประวัติศาสตร์ สิ่งที่นักโบราณคดีตื่นเต้นไม่ใช่แค่ตัวก้อนหิน แต่คือ “ร่องรอยของการคิดล่วงหน้า” (Blows applied by design) ขวานนั้นไม่ได้เปลี่ยนแค่ความสามารถในการล่าสัตว์ แต่เครื่องมือหินได้ “ออกแบบ” มือของมนุษย์ให้มีวิวัฒนาการที่คล่องแคล่วขึ้น และเปลี่ยนโครงสร้างสมองให้ซับซ้อนขึ้น.เราไม่ได้แค่สร้างเครื่องมือ แต่เครื่องมือสร้างเรา ชาร์ลส์ ดาร์วิน… — read more
-
Thailand Biennale 2025 Phuket: Visual Identity System
Design Statement & Design ConceptThailand Biennale 2025 สันติ ลอรัชวี ©2025. SANTIvithee OKbab. — โครงการออกแบบอัตลักษณ์สำหรับมหกรรมศิลปะร่วมสมัยนานาชาติ Thailand Biennale 2025 ซึ่งจัดขึ้นภายใต้ธีม “นิรันดร์กัลป์ (Eternal [Kalpa])” มีจุดมุ่งหมายในการสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ เรื่องการอยู่ร่วมกันอย่างยั่งยืน ท่ามกลางความเสื่อมโทรมทางนิเวศวิทยา ภัยคุกคามจากเทคโนโลยี และการแสวงหาประโยชน์ที่ขับเคลื่อนด้วยมุมมองที่ยึดมนุษย์เป็นศูนย์กลาง ผ่านมุมมองที่หลากหลายของศิลปินกว่า 60 ชีวิต บนเกาะภูเก็ตอันเป็นพื้นที่เดียวกัน การออกแบบมุ่งหวังที่จะนำเสนอความไม่จีรังและการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องที่ฝังรากลึกในความสัมพันธ์นี้ ความท้าทายหลักคือการสร้างอัตลักษณ์ที่มีความลื่นไหล ปรับเปลี่ยนได้ แต่ยังคงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเพียงพอที่จะเป็นตัวแทนในการสื่อสารภาพลักษณ์ของงานแสดงศิลปะร่วมสมัยนานาชาติได้ The identity design project for the international contemporary art exhibition, Thailand Biennale 2025, themed “Eternal [Kalpa],” aims to reflect the intricate… — read more
-
สันติวิธีการอ่าน: การออกแบบหลังทุนนิยม #1
สรุปจากหนังสือDesign after Capitalismเขียนโดย Matthew Wizinsky สิ่งของ ประสบการณ์ และสัญลักษณ์ที่ได้รับการออกแบบซึ่งเราใช้ในการรับรู้ ทำความเข้าใจ และใช้สอยในชีวิตประจำวันนั้นเป็นมากกว่าเพียงอุปกรณ์ประกอบฉาก การออกแบบส่งผลต่อการใช้ชีวิตของเราโดยตรง ในหนังสือ Design after Capitalism แมทธิว วิซินสกี้ เสนอว่าโลกของทุนนิยมอุตสาหกรรมที่ก่อให้เกิดการออกแบบสมัยใหม่นั้นได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก ทำให้การออกแบบในปัจจุบันจำเป็นต้องปรับทิศทางใหม่ให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในชีวิตประจำวัน ความสัมพันธ์ทางสังคม และเศรษฐกิจ เมื่อมองการออกแบบผ่านมุมมองของ เศรษฐศาสตร์การเมือง วิซินสกี้เรียกร้องให้สาขานี้ก้าวข้ามตรรกะ โครงสร้าง และอัตวิสัยของทุนนิยม เพื่อผสมผสานความเป็นผู้ประกอบการด้านการออกแบบเข้ากับการส่งเสริมพลังทางสังคม เพื่อสร้างวิธีการใหม่ๆ ในการผลิตสิ่งของ สัญลักษณ์ และ ประสบการณ์ต่างๆ ที่ประกอบกันเป็นชีวิตประจำวัน PREFACE แมทธิว วิซินสกี้ กล่าวถึงจุดเริ่มต้นของความทรงจำเกี่ยวกับชีวิตในสังคมบริโภคนิยมซึ่งเรื่องราวทุกอย่างล้วนถูกหล่อหลอมด้วยวัตถุ สิ่งแวดล้อม สัญลักษณ์ และความต้องการในการบริโภคผ่านการเติบโตในชานเมือง Detroiy ช่วงศตวรรษที่ 1980 และ 1990 ได้สัมผัสถึงพลังของผลิตภัณฑ์เพียงสิ่งเดียวที่สามารถสร้างและทำลายเมืองได้เลย เขาเติบโตมาท่ามกลางครอบครัวและเพื่อนฝูงในอุตสาหกรรมรถยนต์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เคยไปร่วมงานนอร์ทอเมริกันมอเตอร์โชว์ที่เมือง Detroit ซึ่งเป็นงานที่เต็มไปด้วยความตระการตาทางด้านเทคโนโลยีเกี่ยวกับรถยนต์ ที่ปัจจุบันกลายเป็นสัญลักษณ์ของซากปรักหักพังของระบบทุนนิยมอุตสาหกรรมและกลายเป็นเรื่องตลกเกี่ยวกับความผิดปกติของเมืองในภาพยนตร์อย่าง RoboCop (1987) ยังเป็นฉากสำคัญของนิยายวิทยาศาสตร์ในแนวดิสโทเปียเกี่ยวกับอำนาจนิยม การทุจริตทางการเมือง… — read more
-
Two Dimensional Note
บันทึกการเรียนการสอน วิชา 2 Dimensions Design ปีการศึกษา 2563คณะศิลปกรรมศาสตร์ ภาควิชาการออกแบบแฟชั่น มหาวิทยาลัยกรุงเทพออกแบบและสอนโดย สันติ ลอรัชวีบันทึกและเรียบเรียงโดย อรรฆพงศ์ ผลประเสริฐ และ สันติ ลอรัชวี ผมโชคดีที่มีโอกาสได้กลับไปสอนวิชาพื้นฐานอย่างการออกแบบสองมิติ อันเป็นวิชาแรกที่ผมมีโอกาสได้สอนครั้งเป็นอาจารย์ใหม่ๆ เป็นวิชาที่ทำให้เราได้เข้าใจการทำงานที่ผ่านมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น และส่งผลให้ตนเองขยับขยายมุมมองและขอบเขตการทำงานออกไปได้หลังจากนั้น การได้มาสอนวิชานี้จึงช่วยตอกย้ำตนเองว่าพื้นฐานเป็นสิ่งจำเป็นต่อการพัฒนาตนเอง และได้สอนและเรียนไปในตัวผ่านวิชาการออกแบบสองมิติมาอีก 6-7 ปี ร่วมสอนกับอาจารย์หลายท่าน และได้สอนนักศึกษาหลายภาควิชา เมื่ออาจารย์บอลล์ ปิยลักษณ์ เบญจดล มอบโอกาสนี้ให้ จึงเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและตั้งใจว่าจะออกแบบการเรียนรู้อย่างจริงจังในการกลับมาสอนครั้งนี้ โดยได้มีโอกาสร่วมสอนกับ เต้ อรรฆพงศ์ ผลประเสริฐ ลูกศิษย์ที่ภายหลังได้มาร่วมทำโรงเรียนออกแบบด้วยกัน (PRACTICAL school of design) ในการสอนครั้งนี้ขอบคุณเต้เป็นอย่างสูงที่บันทึกการเรียนการสอนครั้งนี้ไว้ ทำให้ระหว่างที่กลับมาอ่านและเรียบเรียงนั้น รู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณอย่างมาก เพราะอย่างน้อยมันเป็นกระจกช่วยสะท้อนสิ่งที่เราได้ทำและเป็นแนวทางในการปรับปรุงต่อไป ส่วนท่านที่ได้อ่าน หวังว่าจะเป็นประโยชน์ครับ บันทึกสองมิติ 0เป้าหมาย วิชานี้ถูกออกแบบชั้นเรียนให้เป็นพื้นที่ที่สร้างประสบการณ์ให้กับผู้เรียนทุกคน เราออกแบบ ทดลอง แล้วจึงสรุปผล ดังนั้นผู้ที่มีเป้าหมายและเข้าใจเป้าหมายของการเรียนรู้ของตัวเองนั้น จึงจะเป็นผู้ตัดสินผลการเรียนรู้นั้นได้ดีที่สุด ไม่ใช่ผู้สอน วิชานี้จึงเริ่มต้นออกแบบด้วยการวาง… — read more
-
แนะนำหนังสือสัญศาสตร์กับการออกแบบกราฟิก
สันติ ลอรัชวีแปลและเรียบเรียงจากบทนำและบทส่งท้ายจากหนังสือ Fire Signs: A Semiotics Theory for Graphic Design โดย Steven Skaggs เมื่อผมเริ่มเปิดคอร์ส A stone in your mind กับ PRACTICAL school of design ที่มีเป้าหมายจะนำเอาแนวคิดทางสัญศาสตร์มาเป็นแกนกลางในการสร้างกระบวนการเรียนรู้ด้านออกแบบ โดยกำหนดจุดเริ่มต้นที่ทุกคนร่วมทางกันได้อย่าง “ก้อนหิน” หนังสือเล่มหนึ่งที่ใช้เป็นคบเพลิงให้แสงสว่างนำทางทั้งความเข้าใจและแรงบันดาลใจก็คือ Fire Signs ของ Steven Skaggs แม้ทุกวันนี้อ่านจบอย่างงงๆ ไปแล้ว แต่แต่ต้องคอยมาแปลและตีความอยู่ตลอด เพื่อหาทางนำไปใช้และแบ่งปันกับผู้เข้าร่วมคอร์ส บทเรียบเรียงนี้คิดว่ามีประโยชน์มากต่อการฉายภาพอีกมุมของการออกแบบกราฟิก รวมไปถึงเป็นการป้ายยาให้หลายคนที่อาจสนใจไปหาอ่านต่อด้วยตัวเอง ————— เพียงบทนำของหนังสือ Fire Signs ของ Steven Skaggs ก็เพียงพอต่อการแจกแจงวิชาชีพกราฟิกดีไซน์ที่เปิดกว้าง ชี้ให้เห็นความแตกต่างระหว่าง “พาณิชย์ศิลป์” และ “การออกแบบกราฟิกร่วมสมัย” รวมถึงทิศทางและหน้าที่ของทฤษฎีการออกแบบกราฟิกที่ควรจะเป็น หากใครมีกำลังในการอ่าน ใคร่ขอแนะนำ หากใครไม่มีเวลา… — read more
-
Gestalt 101 — Fool the eyes
สันติ ลอรัชวี นิทานเซนเรื่องหนึ่งสอนว่า…แรกเริ่ม…มองแม่น้ำก็เป็นแม่น้ำมองภูเขาก็เป็นภูเขาไม่ได้มีอะไรที่แตกต่างเลยแต่ต่อมา… จะมองเห็นว่าแม่น้ำไม่ได้เป็นแม่น้ำ ภูเขาไม่เป็นภูเขาแม่น้ำก็เป็นเพียงธาตุ ภูเขาก็เป็นธาตุแต่เมื่อผ่านชีวิตมากขึ้น…กลับมามองเห็นแม่น้ำนั้นก็เป็นแม่น้ำภูเขาก็เป็นภูเขาดังเดิม Heraclitus นักปรัชญากรีกโบราณยังกล่าวไว้ว่าไม่มีใครที่ก้าวลงแม่น้ำสายเดิมได้เป็นครั้งที่สองเหตุเพราะแม่น้ำนั้นไม่ใช่สายเดิม คนๆ นั้น ก็ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปไม่ว่าแม่น้ำหรือบุคคลก็เป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ เมื่อเรายืนอยู่ชั้นบนของอาคารสูงแล้วมองออกไป…เห็นตึกรามบ้านช่อง ต้นไม้ และท้องฟ้าในทางทฤษฎีอาจกล่าวได้ว่าเราเห็นค่าความสว่างของแสงและความต่างของสีแต่เราก็ไม่ได้คิดว่าเห็นค่าอะไรทั้งนั้นเราเห็นมันเป็นรูปทรงรูปร่างที่ทำให้เราเข้าใจว่ามันคืออะไรหรือบ้างครั้งเราก็มองเห็นภาพรวมๆ นั้นเป็นฉากของเมืองอาจมีตึกบางตึกที่ทำให้เราบอกได้ว่านี่คือกรุงเทพฯ ที่เรารู้จัก เวลาที่เราฟังเพลง…เราก็ไม่ได้ใส่ใจแยกแยะหรือรับรู้ว่ากำลังได้ยินเสียงแต่ละโน้ตกำลังเรียงตัวกันสลับกันไปมาบ้าง ดังขึ้นพร้อมกันบ้าง ยกเสียงสูงขึ้นลงต่ำอย่างไรแต่เราได้ยินเป็นท่วงทำนองดนตรี ไพเราะหรือไม่คงขึ้นอยู่กับคุณ ที่กล่าวมา… มันน่าสนใจอย่างไร ย้อนกลับไปช่วงปลายศตวรรษที่ 19นักปรัชญาและนักจิตวิทยาชาวออสเตรีย Christian von Ehrenfelsเคยตั้งถามน่าสนใจว่า “เรารับรู้ทำนองดนตรีได้อย่างไร?” “อะไรที่อยู่ในความคิดของเราขณะกำลังได้ยินท่วงทำนอง?”เมโลดี้คือลำดับของโทนเสียง เป็นคลื่นเสียงที่มีความถี่ต่างกันหูของเรารวบรวมการสั่นสะเทือนเหล่านี้แปลงเป็นกระแสไฟฟ้าและส่งต่อไปยังสมองของเราโน้ตเหล่านี้ได้รับการตัดเย็บในรูปแบบเฉพาะของความสัมพันธ์ระหว่างโน้ต จังหวะ และความสอดประสาน ท่วงทำนองนั้นถูกบันทึกไว้ในความทรงจำของเรา เป็นทำนองที่เราสามารถจำได้ในอนาคต Ehrenfels เริ่มศึกษาจากงานของนักวิทยาศาสตร์ Ernst Mach ที่ชื่อ “Contributions to analysis sensation” ซึ่ง Mach เสนอว่าเวลาเราเห็นเส้นตรงสามเส้นที่เชื่อมต่อกันนอกเหนือไปจากความรู้สึกพื้นฐานของที่เห็นเป็นเส้นสามเส้นแล้วเรายังรู้สึกถึง “รูปร่าง – รูปแบบ (shape-form)” ไปในขณะเดียวกันด้วย (เช่นรูปทรงสามเหลี่ยม)เขาขยายความคิดนี้ไปในด้านรูปแบบที่เกี่ยวกับเวลา (time-forms) เช่นกันและเสนอว่าการที่เรารับรู้ทำนอง อาจเกิดขึ้นในลักษณะเดียวกันดังนั้นเมื่อเราได้ยินโน้ตแต่ละตัว… — read more
-
Fikra Graphic Design Biennial 01 — De-centering English
Fikra Graphic Design Biennial 01Conference, Nov 102 – 2:50pm De-centering English HUDA ABIFARÈS, SANTI LAWRACHAWEE, AND ASAD PERVAIZFIRST FLOOR, DEPT. OF MAPPING MARGINS We would need to move to a space of gesture and performance if we would want to imagine a de-colonial, critical graphic design. We would have to allow expression to erupt into poetry… — read more
-
Subscribe
Subscribed
Already have a WordPress.com account? Log in now.
S A N T I v i t h e e O K b a b 